مالا چي 3:3 مي گويد:

او در حکم يک تصفيه کننده نقره خواهد نشست.

اين آيه  بعضي از زناني که مشغول مطاله انجيل بودند را گيج کرد. آنها در شگقت بودند که اين جمله چه ارتباطي با طبيعت و ذات خداوند دارد.

يکي از زنان ترجيح داد که مرحله خالص شدن نقره را پيدا کند و با اين تصميم به جلسه بعدي مطالعه انجيل برگشت.

در آن هقته با استاد نقره کاري قرار ملاقات گذاشت تا او را در هنگام کار تماشا کند. او اصلاً درباره دليل علاقه اش در پس کنجکاوي اش در مورد مرحله تصفيه نقره صحبتي نکرد.

هنگاميکه مشغول تماشاي استاد نقره کار بود، مشاهده کرد که او تکه اي نقره را روي آتش گرفت و اجازه داد تا حسابي داغ شود. استاد توضيح داد که در مرحله پاک کردن نقره، يک نفر لازم است که نقره را در ميان آتش، جايي که شعله ها داغ ترين حرارت را ايجاد مي کنند نگه دارد تا تمام ناخالصي ها دور ريخته شود.

زن قکر کرد که خداوند هم ما را در يک چنين نقطه داغي قرار مي دهد، سپس دوباره درباره آيه فکر کرد که مي گويد :

"او به عنوان يک تصفيه کننده نقره مي نشيند".

او از استاد نقره کار پرسيد که آيا اين حقيقت دارد که تمام وقت بايد جلوي آتش بنشيند تا نقره پاک شود.

مرد جواب داد بله، او نه تنها مجبور است نقره را نگه دارد بلکه مي بايست تمام وقت چشمانش را به نقره بدوزد که در آتش است . زيرا اگر نقره لحظه اي بيشتر از حد در شعله بماند از بين مي رود.

زن براي لحظه اي ساکت ماند. سپس از او پرسيد، چگونه مي فهميد که نقره کاملاً خالص شده است؟

استاد لبخندي به او زد و اينگونه جواب داد :" خيلي ساده است، هنگاميکه تصويرم را در آن مي بينم.

اگر امروز احساس مي کنيد که در قلب آتش هستيد بياد داشته باشيد که خدا، چشمانش را به شما دوخته است و آنقدر به شما چشم مي دوزد تا اينکه تصوير خودش را در شما ببيند.

اين لحظه دقيقاً زماني است که شخص مي داند خداوند ناظر بر آنهاست.

و هرآنچه که براي آنها اتفاق مي افتد، در انتها به شخصي بهتري تبديل خواهند شد .

زندگي مانند يک سکه است. هر جور که دوست داريد مي توانيد آنرا صرف کنيد ولي فقط مي توانيد يکبار از آن استفاده کنيد.

Malachi 3:3 says:



"He will sit as a refiner and
  purifier of silver."  

This verse puzzled some women in a Bible study and they wondered what this statement meant about the character and nature of God.

One of the women offered to find out the process of refining silver and get back to the group at their next Bible Study.

That week, the woman called a silversmith and made an appointment to watch him at work. She didn't mention anything about the reason for her interest beyond her curiosity about the process of refining Silver.    

As she watched the silversmith, he held a piece of silver over the fire and let it heat up. He explained that in refining silver, one needed to hold the silver in the middle of the fire where the flames were hottest as to burn away all the impurities.

The woman thought about God holding us in such a hot spot; then she thought again about the verse that says:  "He sits as a refiner and purifier of silver."  She asked the silversmith if it was true that he had to sit there in front of the fire the whole time the silver was being refined.  

The man answered yes, he not only had to sit there holding the silver, but he had to keep his eyes on the silver the entire time it was in the fire. If the silver was left a moment too long in the flames, it would be destroyed.

The woman was silent for a moment. Then she asked the silversmith, "How do you know when the silver is fully  refined?"

He smiled at her and answered, "Oh, that's easy -- when I see my image in it."

If today you are feeling the heat of the fire, remember that God has his eye on you and will keep watching you until He sees His image in you.

Pass this on right now. This very moment, someone needs to know that God is watching over them. And, whatever they're going through, they'll be a better person in the end.

"Life is a coin. You can spend it anyway you wish, but you can only spend it once."

 شاد باشيد

کشاورزي به‌دنبال استخدام دستياري بود. به‌طور دائم در اين مورد آگهي مي‌داد تا نهايتاً مرد جواني به سراغش آمد.
کشاورز از او پرسيد، آيا مي‌تواني يونجه را دسته‌کني؟ مرد جوان گفت: نه، کشاورز پرسيد: آيا شخم زدن زمين را بلدي؟ پاسخ باز هم منفي بود.
از ابزار مزرعه و زراعت چيزي مي‌داني؟ مرد جوان گفت: نه
کشاورز با خود گفت، اين ديگر چه جور آدمي است. اينکه هيچ کاري بلد نيست.
بالاخره پرسيد: بسيار خوب، چه کاري بلد هستي؟
جوان گفت: به هنگام طوفان، آسوده مي‌خوابم.
به نظر کشاورز اين عجيب‌ترين چيزي بود که تا آن روز به گوش کسي خورده بود. ولي بعد از گذشت چند روز که کس ديگري براي کار مراجعه نکرد، مرد جوان را خبر کرد و گفت، تو به‌نظر قوي و مشتاق مي‌آيي. فرصتي به تو مي‌دهم. بدين ترتيب مرد جوان به عنوان دستيار کشاورز استخدام شد.
او کار را به سرعت آموخت و در زمان کوتاهي، ارزش وجودي خويش را در کار مزرعه به‌ ظهور رساند.
شبي طوفان سختي وزيدن گرفت. کشاورز که بسياري از وظائف خود را به‌عهدهٔ جوان گذاشته بود، مانند گذشته از جاي هر چيز خبر نداشت. وي به سرعت به طبقهٔ بالا رفت و وارد اتاق مرد جوان شد و سعي کرد تا او را بيدار کند. شانه‌هاي او را تکان داد و گفت: عجله کن، طوفاني شديد در راه است و بايد گاري يونجه را به طويله ببريم و همه چيز را مهار کنيم. باد شديدتر خواهد شد، اما مرد جوان فقط چند بار غرولندي کرد و به خواب ادامه داد.
کشاورز حقيقتاً خشمگين شد، تا جايي که مي‌توانست او را تکان داد و گفت، موضوع چيست كه نمي‌فهمي که طوفان در راه است؟ بايد درب طويله را ببنديم و گاري علوفه را به داخل ببريم. اما مرد جوان کماکان خوابيده بود.
در اينجا کشاورز تسليم شد و با خود گفت، فراموشش کن. با نفرت در شب بيرون دويد. طوفان در اطرافش غوغا مي‌کرد. ناگهان متوجه شد که گاري علوفه قبلاً در انبار قرار داده شده و درب‌هاي اصطبل نيز بسته است. درب بزرگ حياط طويله نيز بسته بود.
آنگاه کشاورز دريافت که منظور مرد جوان چه بود که مي‌گفت: به هنگام طوفان آسوده مي‌خوابم.
مرد جوان تمام کارهاي ضروري را انجام داده بود، زيرا واقعيات را مي‌ديد. او مي‌دانست که چه کاري اهميت دارد و مي‌دانست که کسي که کشاورز است مي‌بايست در هنگام درخشش خورشيد کارهاي ضروري را انجـام دهـد تا به وقت ورزش طـوفان بتـوانـد بيـاسـايـد.

شاد باشيد

نرم كردن فولاد

آهنگري بود  كه پس از گذران جواني پر شر و شور تصميم گرفت روحش را وقف خدا كند. سالها با علاقه كار كرد، به ديگران نيكي كرد، اما با تمام پرهيزگاري، در زندگيش چيزي درست به نظر نمي‌آمد حتي مشكلاتش مدام بيشتر مي‌شد.

يك روز عصر، دوستي كه به ديدنش آمده بود و از وضعيت دشوارش مطلع شد، گفت : "واقعاً عجيب است. درست بعد از اين كه تصميم گرفته‌اي مرد خدا بشوي، زندگيت بدتر شده. نميخواهم ايمانت را ضعيف كنم اما با وجود تمام تلاشهايت در مسير روحاني، هيچ چيز بهتر نشده."

آهنگر بلا فاصله پاسخ نداد. او هم بارها همين فكر را كرده بود و نمي فهميد چه بر سر زندگيش آمده است. اما نميخواست دوستش را بي‌پاسخ بگذارد پس شروع كرد به حرف زدن و سرانجام پاسخي را كه مي‌خواست يافت. اين پاسخ آهنگر بود:

-         "در اين كارگاه فولاد خام برايم ميآورند و بايد از آن شمشير بسازم. ميداني چطور اين كار را ميكنم؟ اول تكه‌اي فولاد را به اندازة جهنم حرارت مي دهم تا سرخ شود. بعد با بي رحمي، سنگين ترين پتك را بر ميدارم و پشت سر هم به آن ضربه ميزنم تا اين كه فولاد شكلي را بگيرد كه ميخواهم. بعد آن را در ظرف آب سرد فرو ميكنم و تمام اين كارگاه را بخار آب ميگيرد. فولاد به خاطر اين تغيير ناگهاني دما، ناله ميكند و رنج مي برد. بايد اين كار را آن قدر تكرار كنم تا به شمشير مورد نظرم دست بيابم. يك بار كافي نيست."

آهنگر مدتي سكوت كرد، و ادامه داد:

-         "گاهي فولادي كه به دستم مي رسد نميتواند تاب اين عمليات را بياورد. حرارت، ضربات پتك و آب سرد تمامش را ترك مياندازد. ميدانم كه از اين فولاد هرگز تيغة شمشير مناسبي در نخواهد آمد."

باز مكث كرد و بعد ادامه داد:

-         "ميدانم كه خدا دارد مرا در آتش رنج فرو ميبرد. ضربات پتكي را كه بر زندگي من وارد كرده، پذيرفته‌ام و گاهي به شدت احساس سرما ميكنم، انگار فولادي باشم كه از آبديده شدن رنج ميبرد. اما تنها چيزي كه ميخواهم اين است: "خداي من، از كارت دست نكش، تا شكلي را كه تو ميخواهي، به خود بگيرم. با هر روشي كه مي‌پسندي، ادامه بده، هر مدت كه لازم است، ادامه بده، اما هرگز مرا به كوه فولادهاي بي فايده پرتاب نكن."

محبوبه 

شاد باشيد

زمانی مردی بود که یک دره پر از سوزن داشت. روزی مادری نزد او رفت و گفت :ای دوست پیراهن پسرم پاره شده است و من باید قبل از اینکه او به معبد برود آن را برایش بدوزم. یک سوزن به من میدهی؟

آن مرد سوزنی به آن زن نداد ولی نطق غرایی درباره بخشش برای او کرد تا پیش از رفتان پسرش به معبد برای او نقل کند!

بركت باشد

يك شب در فرودگاه زني منتظر پرواز بود و هنوز چندين ساعت به پروازش مانده بود. زن، براي اينكه يك جوري اين وقت را پر كند به كتاب فروشي فرودگاه رفت و كتابي گرفت، سپس پاكتي كلوچه خريد و در گوشه‌اي از فرودگاه نشست.

زن غرق در مطالعه بود كه ناگهان متوجه مردي شد كه در كنار او نشسته بود و بدون هيچ شرم و حيايي يكي دو تا از كلوچه‌هاي او را برداشت و شروع به خوردن كرد. زن براي اينكه مشكل و ناراحتي‌ پيش نيايد چيزي نگفت و اصلاً به روي خود نياورد. و همچنان كه به مطالعه كتاب ادامه مي‌داد و هر از چند گاهي كلوچه‌اي را هم برمي‌داشت و مي‌خورد.

زن به ساعتش نگاهي انداخت و در همين حال متوجه شد كه دزد بي چشم و رو پاكت كلوچه‌اش را تقريباً خالي كرده است. هر چه مي‌گذشت زن خشمگين‌تر مي‌شد. با خود انديشيد كه اگر من آدم خوبي نبودم بي هيچ شك و ترديد چشمش را كبود كرده بودم. با هر كلوچه‌اي كه زن از توي پاكت بر‌مي‌داشت مرد نيز بر‌مي‌داشت. وقتي كه فقط يك كلوچه در داخل پاكت مانده بود زن ماند كه چه كند ، كه ناگهان متوجه شد آن مرد در حالي كه لبخندي بر چهره‌اش نقش بسته بود آخرين كلوچه را از پاكت برداشت و آنرا نصف كرد و در حالي كه نصف كلوچه را به طرف زن دراز مي‌كرد نصف ديگر را توي دهانش گذاشت و خورد. زن با عصبانيت نصف كلوچه را از دست مرد قاپيد و پيش خود گفت : " اوه، اين مرد نه تنها ديوانه است بلكه بسيار بي‌ادب هم تشريف دارد. عجب آدمي! حتي يك تشكر خشك وخالي هم نكرد.

اين زن در طول عمرش به خاطر نداشت كه اين چنين آزرده خاطر شده باشد به همين دليل وقتي كه پرواز او را اعلام كردند از ته دل نفس راحتي كشيد. وسايلش را جمع كرد و بي آنكه حتي نيم نگاهي به دزد نمك نشناس بيندازد راه خود را گرفت و رفت.

زن سوار هواپيما شد و در صندليش جا گرفت. سپس دنبال كتابش گشت تا چند صفحه باقيمانده را نيز به اتمام برساند. دستش را توي كيفش برد، متوجه شد در كيفش چيز ديگري غير از كتاب هم هست. آنرا به بيرون آورد.

آنچه كه او د جلوي چشمانش ديد، پاكت كلوچه سربسته‌اي بود كه يكي دوساعت پيش خريده بود.

شاد باشيد

 شاد باشید

 
روزي نويسنده يك مجله توريستي و دخترش مي‌خواستند در مورد نوع كاري كه آن روز انجام مي‌دهند، تصميم گيري كنند. از آنجا كه پدر مي‌دانست دخترش به بازي بيس‌بال علاقه‌مند است، از او پرسيد: "دوست داري بازي رنجرهاي تگزاس را تماشا كني؟"
دختر پاسخ داد: "نه خيلي ممنون پدر"
پدر با تعجب پرسيد: "چرا نه؟"
دختر پاسخ داد: "زيرا ترجيح مي‌دهم در آنطرف طناب باشم."
پدر در حالي كه به دخترش خيره شده بود سعي كرد منظور او را از اين حرف بفهمد. زيرا مي‌دانست كه دخترش عاشق بازي بيس‌بال است. پس منظور او از اينكه مي‌خواهد در آن طرف طناب باشد چيست؟
آيا اين يكي از اصطلاحات جديد جوانان بود؟ تصميم گرفت از دخترش اين مسئله را سؤال كند.
دختر پاسخ داد: "يادتان هست كه پارسال تابستان من و خواهر كوچكترم به تماشاي فيلم برداري فيلم دالاس رفتيم؟"
پدر سر خود را تكان داده و منتظر بقيه داستان شد.
دختر اينگونه ادامه داد كه جهت دور نگهداشتن تماشاچيان از صحنه، طنابي به دور آنجا كشيده بودند و او به همراه تماشاچيان آنطرف طناب ايستاده بود و ناظر رفت و آمدهاي سريع كاركنان صحنه بود. آنروز بسيار هوا گرم بود و همه از جمله بازيگران در زير نورافكن‌ها از شدت گرما عرق مي‌ريختند و از آن روز به بعد او تصميم مي‌گيرد كه اگر زماني حق انتخاب داشته باشد، به جاي اينكه ناظر انجام كارهايي باشد، خود مشغول انجام دادن آن كارها باشد. نهايتاً صحبتهاي خود را اينگونه جمع بندي كرد: "ترجيح مي‌دهم به جاي اينكه شاهد بازي بيس بال باشم، مشغول بازي بيس بال باشم"
بدين گونه دختر متوجه دو نيرو در زندگي مي‌شود، فعال و منفعل. اگر چه تماشا كردن بسيار لذت بخش است، ولي لذت واقعي شركت كردن در بازي زندگي است. منفعل بودن به نوعي طفره رفتن و تعلل مي‌باشد و انسان نيز به سادگي به اين مرحله عادت كرده و وابسته به آن مي‌شود. قطع وابستگي حاصل از اين تعلل بسيار مهم است، زيرا روح را از قيد جهان‌هاي پايين رها مي‌سازد. سعي من در اين است كه بدين وسيله به شما الهامي‌جهت چگونه زيستن و لذت بردن از زندگي بدهم.
درست است كه گاهي گرفتاري‌هايي پيش مي‌آيد، ولي اين هم جزو بازي است. شما به عنوان روح، ديني به خود داريد، و آن هم شركت در تجربه‌ي "زندگي كردن" و دريافت غني‌ترين و كامل‌ترين تجارب است.

شاد باشيد

شاد باشید

عاشق باشيد

شاد باشيد

 

نه مرادم ، نه مريدم ، نه پيامم ، نه کلامم ، نه سلامم ،  نه عليکم ، نه سپيدم ، نه سياهم ،

 نه چنانچه كه تو گويي نه چنينم که توخواني نه آنگونه که گفتند و شنيدي

 نه سمائم ، نه زمينم ، نه به زنجيرکسي بسته و برده دينم ،

 نه سرابم نه براي دل تنهايي توجام شرابم ، نه گرفتار و اسيرم ، نه حقيرم ، نه فرستاده پيرم نه بهرخانقه و مسجد وميخانه فقيرم  نه جهنم نه بهشتم. اين چنين است سرنوشتم .

  اين سخن را من از امروز نگفتم نه نوشتم بلکه از صبح ازل باقلم نور نوشتم

 حقيقت نه برنگ است و نه بو ، نه به هاي است و نه هو ، نه به اين است و نه او ، نه به جام است و سبو

 گر به اين نقطه رسيدي به تو سر بسته و در پرده بگويم تا کسي نشنود اين راز گهربار جهان را.

آنچه گفتند و سرودند تو آني ،  خود تو جان جهاني گر نهاني و عياني تو هماني که همه عمر بدنبال خودت نعره زناني.

تو نداني که خود آن نقطه عشقي تو اسرار نهاني همه جا تو نه به يک جاي نه به يک پاي ،

  همهمه اي با همه اي تو سکوتي تو خود باغ بهشتي توبه خود آمده از فلسفه چون چرايي

به تو سوگند که اين راز شنيدي و نترسيدي و بيدار شدي . در همه افلاک بزرگي نه که جزئي نه چون آب در اندام سبوئي خود اويي

 به خود آي تا به درخانه متروکه هر کس ننشيني و به جز روشني شعشعه پرتو خود هيچ نبيني و گل وصل بچيني

 

شاد باشيد